اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب

شاعر : انوري

خطت کشيده دائره‌ي شب بر آفتاباي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب
روي چو آفتاب ترا چاکر آفتابزلف چو مشک ناب ترا بنده مشک ناب
وانجا که روي تست همه يکسر آفتابآنجا که زلف تست همه يکسره شب است
سرويست قامت تو که دارد بر آفتابباغيست چهره تو که دارد ستاره‌بار
در لاله نوش داري و در عنبر آفتاببر ماه مشک داري و بر سرو بوستان
کاندر کنار حوري و اندر بر آفتابگر حور و آفتاب نهم نام تو رواست
بس لايق است با شکرت همبر آفتاباز چهره آفتابي و از بوسه شکري
واميخته است لفظ تو با شکر آفتابانگيختست حسن تو گل با مه تمام
در حلقه ماه دارد و در چنبر آفتابگر نايب سپهر نشد زلف تو چرا
خواهد همي به خوبي ازو زيور آفتابخاليست بر رخ تو بناميزد آنچنانک
ناگه ز مشک شب نقطي زد بر آفتابگويي که نوک خامه‌ي دستور پادشاه
در پيش بارگاهش خدمتگر آفتابمخدوم ملک‌پرور و صدر جهان که هست
داد ز راي روشن او رهبر آفتابفرزانه مجد دولت و دين کز براي فخر
از مخبر آسماني و از منظر آفتابعالي ابوالمعالي بن احمد آنکه اوست
فرمان‌دهي که هستش فرمانبر آفتابلشکرکشي که هستش لشکرگه آسمان
بر طلعت شهيش ثناگستر آفتاببر طالع قويش دعاگوي مشتري
مشک سياه شب را در مجمر آفتابهر صبحدم بسوزد بهر بخور او
قاهر ز جود اوست گهرپرور آفتابکامل ز ذات اوست خردپرور آدمي
بوسد ز فخر پايه‌ي آن منبر آفتاببر منبري که خطبه‌ي مدحش ادا کنند
خامه شهاب و نقش شب و دفتر آفتابزيبد زمانه را که کند بهر مدح او
دارد ز راي روشن تو مفخر آفتاباي صاحبي که دايم بر آسمان ملک
وي از شرف چنانکه زهر اختر آفتاباي از محل چنانکه زهر آفريده جان
و آنجا نهد که پاي تو باشد سر آفتابآنجا برد که راي تو باشد دل آسمان
وز ماه رايت تو کند افسر آفتاباز گرد موکب تو کشد سرمه حور عين
از راي تو اجازت يابد گر آفتابنام شب از صحيفه‌ي ايام بسترد
هر روز بامداد کشد خنجر آفتاببر عزم آنکه ريزد خون عدوي تو
در صحن هيچ کان ننهد گوهر آفتابتا کيمياي خاک درت بر نيفکند
تا نام تو نبندد بر شهپر آفتابسيمرغ صبح را ندهد مژده‌ي صباح
گويي همي برآيد از خاور آفتابچون تيغ نصرت تو برآرد سر از نيام
ميرد سپاه شب چو کشد لشکر آفتاببا بندگانت پاي ندارند سرکشان
در بحر خون بتابد بي‌معبر آفتابآنجا که رزم جويي و لشکرکشي به فتح
در سر کشد به شکل زنان چادر آفتاباز تف و تاب خنجر مردان لشکرت
وي در ضمير روشن تو مضمر آفتاباي آفتاب دولت عاليت بي‌زوال
وي بندگي راي ترا در خور آفتاباي چاکري جاه ترا لايق آسمان
خصمي کند هر آينه در محشر آفتابهر شعر آفتاب که نبود بر اين نمط
مي‌زيبدش هر آينه خاکستر آفتابآيينه‌اي که جلوه‌گه روي تو بود
بر روي روزگار به آب زر آفتابنشگفت اگر نويسد اين شعر انوري
تا لاله سايه جويد و نيلوفر آفتابتا نوبهار سبز بود و آسمان کبود
پژمرده لاله‌وار حسودت در آفتابسر سبز باد ناصحت از دور آسمان
ساقي ماه روي تو در ساغر آفتابدر جشن آسمان‌وش تو ريخته به ناز